کتاب مرهون عشق

برخی از  اشعار کتاب مرهون عشق

داد از دل بیمارم ، درگیر چه ها افتاد

هر قرعه بد بختی، چرخید و به ما افتاد

چون اَبر و مَه و خورشید از دیده نهان افتاد

هر غُنچه ز بستانم ، از نقش و نما افتاد

آن پیر مغانی که ما را به شفاعت خواند

چون عمق خزانم دید از وِردِ و دعا افتاد

با نغمه هر بلبل صد غُنچه به رقص آمد

فرجام بد ما بین ، در دشت بلا افتاد

بر بی خبران گویید ، یکبار به من گویند

آن مهر و مروتها ، از سینه کجا افتاد

ای هاتف میخانه دیگر تو چه می گویی

این نقش دلم را بین در خون و عزا افتاد

چون ساقی میخانه بگزید سیه جامه

هم مطرب و میخانه از ساز و نوا افتاد

ما را چه بُوَد تدبیر در گردش این دوران

کاین نقطه پرگارم ، در دست قضا افتاد

گویم که چه ها کردیم با موطن و این خانه

تا کرده و نا کرده ، از چشم خدا افتاد

می روم آه و فغان بر در میخانه کنم

طلب صبر ز او بر دل ویرانه کنم

ما که آواره شدیم از پی هجرت تو بگو

به کجا بعد تو از بهر خودم خانه کنم

به خدا این دل ما طاقت لحظه ای نداشت

تو به خاک باشی و من بغض یتیمانه کنم

شمع خاموش شده ام باز بتاب بر شب ما

دور آن شعله تو گردش پروانه کنم

مهر مادر نگذاشت دست تمنا ببرم

طلب مهر و وفا ز دست بیگانه کنم

آمده ام همچو کبوتر به مزار و گلشنت

له له و پرسه زنان ، باز طلب دانه کنم

مرگ اگر حق بُودَش آری بگویم ای خدا

برسان حق مرا ، کنار او لانه کنم

کتابهای شعر معاصر 1403

ای خدا جانی بده بر پیکر بی جان من

تا نگیرد کس ز من ، اندیشه و ایمان من

آمدم در کوی تو ، دست دعا بالا برم

تا بگیرد دست الطافت مگر دستان من

پا برهنه  آمدم ، کوبم  درِ  این خانه  را

تا مگر دستی کشی بر چهره ی گریان من

سوی تو آیم همی شرمنده از کردار خود

ای که می دانی همه از کرده پنهان من

می زنم  بانگی میان ‌ کلبهِ  تنهاییم

تا ثریا می رود نالیدن و افغان من

یک نظر بر من کن ای تو ناجی والا مقام

تا شود سبز از بهار عشق تو بستانِ  من

رخنه کرده نام تو در تار و پود آریا

ای  سر آغاز  وجودِ هستی و دیوانِ  ‌‌‌من